Lato 2013…Polska, odwiedziny przyjaciol, roznych biur, instytucji, no I dluzszy pobyt w pieknym Kolobrzegu. Wlasnie w tym miescie najlepiej wypoczywam, czuje sie jakbym urodzila sie tam. Stalam sie Kolobrzezanka dopiero w roku 2004. Postanowilismy z mezem, ze spedzimy wiecej czasu na wylegiwaniu sie na plazy, na spacerach I upiekszaniu naszego slicznego mieszkania. Czulismy sie doskonale, warunki sprzyjaly, mam na mysli cudna pogode…I wszystko dookola. Brak jakiegokolwiek stresu. Nie czulam sie zle, wrecz przeciwnie, ale zaczelo sie cos dziwnego dziac ze mna. Bagatelizowalam….. nawet nie chccialam sie na chwile zastanowic I pomyslec…dlaczego??? A byly to sprawy kobiece. Po powrocie do Kanady nadal ignorowalam I odkaldalam pojscie do specjalisty na tak zwane..potem. W koncu musialam poddac sie badaniom. I tu mala dygrsja…. NIGDY, PRENIGDY nie wolno lekcewazyc czegokolwiek, co zaczyna sie dziac nie tak. Zatem ..bylo sporo badan I okazalo sie , ze mam raka! Przyjelam te wiadomosc spokojnie, bez zadnyche emocji, natomiast po jakims czasie dotarlo do mnie,co mnie spotkalo…. swiat moj polegl, zawalil sie. Oczywiscie bylam caly czas z bliskimi mi osobami, pracowalam zawodowo,ale zaufalam ludziom I coraz wiekszy ich krag zaciesnial sie. Czulam coraz mocniej I mocniej sile, energie, ktora zaczela mi bardzo pomagac. Przeszlam dwie operacje, nie bylam zdolna po nich z kimkolwiek rozmawiac, chyba wtedy nie potrafilam, gdyz sama musialam sie oswajac z mysla, ze nagle sporo sie zmieni. I zmienilo sie..wciaz sie zmienia. Powoli, ale twardo zaczelam stapac po ziemi, oczywiscie z duza pomoca bliskich mi osob. Musze wspomniec o studentach z kursu jezyka polskiego, ktory prowadze, o rodzicach, o kanadyjskich kolegach , kolezankach z mojej szkoly, w ktorej pracuje. Brak mi slow, nie potrafie wyrazic mych uczuc, mego zdziwienia … jestem absolutnie zaskoczona w tym dobrym tego slowa znaczeniu… Moj Boze, nie powinnam moze pisac tak, ale musialam zachorowac , aby dowiedziec sie tak naprawde…KTO JEST KTO???????????? Podobno mowi sie, ze dobro wraca, do mnie, wrocilo wielokrotnie I wciaz ono jest! Bardzo che, aby kazdy dowiedzial sie, ze osoba chora na raka , zawsze czeka na dobre slowo. Prosze sie nie bac dzwonic do chorych ludzi. Mozna sie nagrac na maszyne, mozna przekazac pozdrowienia poprzez inna osobe. Telefony, ktore dzwonily do mnie non-stop dawaly mi tyle sily, ze dzisiaj wiem na pewno, ze tu gdzie jestem to dzieki wlasnie tym wspanialym osobom, dla ktorych byc moze bylam, tylko znajoma, kolezanka spotkana kilka razy na jakiejs imprezie, ale…..no wlasnie, to ale, okazalo sie wielkie! Nie wspomne o prezentach, kwiatach, gotowanych obiadach specjalnie dla mnie, pieknych kartkach, milych i cieplych slowach…to symbole, ale jakze wielkie… czyz mam pisac wiecej??? Nie zamykajmy sie na cierpienia ludzi. Jesli nawet ktos chory TERAZ nie che rozmawiac, to bedzie czas, gdy dowie sie, ze nie jest sam ze swoim nieszczesciem. Lecze sie I codziennie walcze, aby pokonac chorobe I wrocic tam gdzie bylam. Z sympatia I optymizem.. Krystyna Swirska.