Dokladnie rok temu, w 2018 roku, jak zawsze po powrocie z wakcji w Polsce, wrocilam z ogromna ochota do angielskiej szkoly. Wiedzialam juz prawie na pewno, ze bedzie to moj ostatni rok pracy w szkole angielskiej, po ponad  30 latach. Powoli przygotowywalam sie, aby oswoic sie z ta mysla, no i w swoim czasie musialm powiadomic dyrekcje i ludzi z Wydzialu Oswiaty. Ponadto, zaproponowano mi po 12 latach przerwy…ponowne prowadzenie kursu kredytowego, tym razem jednak z Katolickiego Wydzialu Oswiaty.  Bardzo milo wspominam caly rok szkolny, kurs kredytowy, kolejne doswiadczenia, mnostwo radosci i mnostow wygody zwiazanej z tym. Oczywiscie odbyl sie nasz czwartkowy kurs, ktory byl jak zawsze dla mnie ciekawy, bo byly nowe doswiadczenia. Nowi studenci. Jedna z pan, stracila meza, z ktorym przyjezdzala na zajecia z daleka w kazdy czwartek. Kolejna pani stracila tescia, ktory odszedl nagle. Mielismy smutne chwile, ale byly tez wesole. Jedna z pan przezwyciezyla chorobe, kolejna uczennica, dostala sie na wymarzone studia. Obchodizlismy jak co roku, tradycyjne swieta…Boze Narodzenie, Wielkanoc, czy tradycyjny Tlusty Czwartek. Byly smiechy, lzy, byl egzamin, ktory…mimo, ze kurs jest bez kredytow i darmowy, to byl on pelen powagi i potraktowany zupelnie serio. Zakonczenie roku..jak zawsze na wesolo. Nasz Ksiadz Proboszcz, zawsze umila nasz cudnymi piosenkami, grajac na gitarze. Podczas Wigilii  sa koledy, spiewane rzewnie, z lezka w oku. Wspominamy tych co odeszli, a cieszymy sie z tymi, ktorzy wracaja. W miedzyczasie oficjalnie powiadomiono wszystkich, ze odchodze na emeryture. Bylo przepiekne przyjecie, dopisalo mnostwo gosci, ktorzy przyszli powiedziec mi… “GOOD LUCK KRYSTYNA”. Nie zdawalam sobie sprawy, ze tak bardzo przezyje te moja emeryture. Wyjechalam na wakcje i staralam sie nie myslec o wrzesniu. Jednak nadzszedl dzien, w ktorym to w calej niemal Kandzie dzieci i nauczyciele wracaja do szkol. To bylo najtrudniejsze dla mnie. Tym bardziej, ze dostalam sporo liscikow od kolezanek,  ze tesknia, ze dzien nie jest taki jak kiedys… nie pomogly mi one swymi wywodami. Wyjechalam z mezem na caly dzien, aby nie ogladac autobusow, nie slyszec dzieci, czekajacych na przystankach. Ale nie ucieknie sie od codziennosci. Staramy sie pomagac naszym wnukom. Mimo to nie jest latwo. Wiem, ze to zupelnie nowy etap w moim zyciu. Odkrywam go na nowo. Chodzac na spacery, czy jezdzac po Oshawie odnajduje malo ludzi, nie ma dzieci, jest ciszej, a ludzie napotkani to … juz tacy “wolni”, czyli.. emeryci. No tak.. to nowosc dla mnie. Wiem, ze czas zrobi swoje i dni moje beda na pewno zapelnione. Wiem, ze wraca moj…. nasz kurs czwartkowy i znow beda nowi i ci “starzy” studenci. To juz trzeci rok i dzieki naszemu Ksiedzu, dajemy rade. Poza tym ponownie poproszono mnie o prowadzenie kursu kredytowego dla mlodziezy. Bardzo sie ciesze. Chociaz poranki i przedpoludnia beda zupelnie inne, to popoludnia beda ciekawe i pelne roznosci. Musze byc gotowa na nowe wyzwania, a na pewno silniejsza i bardziej wypoczeta, co zaczynam odczuwac. Dziekuje wszysytkim, za ubiegly rok i prosze trzymac kciuki za obecny… do spotkania na kursach jezyka polskiego.

Click hear to view 2019 Summer Vacation Photos

Exactly a year ago, in 2018, as it happens every time I come back from the summer vacation in Poland, I returned to my English school with enthusiasm. I know this was going to be the last year, as I would retire after 30 years. I started to prepare for this, to come to terms with the idea. And of course I needed to inform the Board of Education. Meanwhile, after a 12 year break, I was invited to again teach the Polish credit course under the umbrella of the Separate School Board. I fondly recall the school year. Yet again, new experiences,  lots of joy. Of course, we also had our Thursday Polish class, which is always very interesting and educational. We’ve had some new students. One of the students, recently widowed, who used to come with her late husband. Another student, who lost a brother in-law. There were some sad moments, but there were also moments of joy. One of our students overcame an illness, while another was accepted to the university she really hoped to get in. As in the past, we celebrated the holidays: Christmas, Easter, Fat Thursday (yes, in Polish trandition it’s Fat Thursday, not Fat Tuesday). There was laughter, tears. We had an exam. Although the course does not give out credits and is free, it’s nevertheless taken seriously as any credit course. The academic year ended festively as always. The Parish priest played guitar. During the Christmas Vigil (Wigilia) there was much signing. We reminisced about those who passed. We celebrated new students. At this time I also announced my retirement. We had a very nice party, with many guests who came to say “GOOD LUCK KRYSTYNA”. I never realize just how emotional the idea of retirement would be. During my summer vacation I tried not to think about September. But the day arrived. The day when children and teachers go to school. This was a difficult day. My friends sent letters that they miss me, which was both wonderful but also made things even more difficult. My husband and I drove out of town that first day of school, so that I would not have to see school buses or hear children on their way to school. I know this is a new phase of life, new for discovery. I go for long walks. I discover a different city during those hours when children are in school. It’s quiet. Retirees are easy to spot. Something new for me. I know that time will pass and my days will once again fill up with activities. My Thursday class will return. It’s now in its third year. Even though the mornings and early afternoons will be different, the afternoons and evenings will continue to be filled with school. I’m sure I’ll be more rested during those evenings than before! I thank everyone for the last year. Fingers crossed for the next. See you all at the Polish School!