Tuż przed pandemią pożegnaliśmy się na tak zwaną “przerwę marcową” i nikt z nas wtedy nie przypuszczał, ze przedłuży się ona….na tak długo. Ponieważ wszyscy chcieliśmy jednego….spotykać się nadal na naszych lekcjach nauki języka polskiego , pozostała tylko jedna obcja…kontynuować nasze zajęcia poprzez Skype, lub zoom. I tak też się stało. Dla mnie było to na pewno spore wyzwanie, ponieważ po raz pierwszy z większą grupą musiałam sprostać pewnym zadaniom. Przygotować w taki sposób lekcje, aby zachęcić uczniów do nauki,, aby ich zainteresować i aby to wszystko miało jakiś normalny wymiar. Początkowo były to lekcje poprzez Skype, czyli dużo wcześniej przygotowywałam lekcje, pisząc wszystko w zeszycie, a podczas zajęć pokazywałam do kamery, to co uczniowie powinni byli zapisać, czy przeczytać…Okazało się to póżniej troszkę uciążliwe i pani Basia zaproponowała, że zajęcia nasze mogą odbywać się poprzez zoom, czyli wygodniej, dużo przejżyściej, no i uczniowie mogą swobodnie odczytywać lekcję, którą przygotowałam, a w trakcie pisząc cokolwiek mogli czytać na bieżąco. I tak się zaczęła nasza przygoda z uczeniem się “online”. W każdy czwartek o godzinie 17:00 (5:00pm) spotykaliśmy się na zoom, korzystając z uprzejmości pani Basi. Na pewno było to dla nas wszystkich nowe doświadczenie, ale z czasem przyzwyczailiśmy się do tego i gdy tylko pokazywaliśmy się po kolei na ekranie naszych komputerów, natychmiast robiło się rodzinnie, wesoło, a wręcz stęsknieni zabieraliśmy się do nauki. Trwało to aż do teraz. Po raz pierwszy nasze zajęcia trwały dłużej. Zazwyczaj kończyliśmy w połowie maja, ale podczas pandemii wszyscy stwierdziliśmy, że możemy przedłużyc nasze zajęcia i spotykać się nadal. Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy mogli brać udział w naszych zajęciach, ale dziękuję absolutnie całej grupie czwartkowej. Dziękuję za cierpliwość ( bo były różne przygody..), dziękuję za wspaniały nastrój, za specyficzny klimat podczas zajęć. Dziękuję że byliście Państwo zawsze gotowi, dziękuję za prezenty, za dobre słowo, za uśmiech i za serce. ŻYCZĘ Państwu wspaniałego lata, wypoczynku, życzę dużo zdrowia, optymizmu i wiary, że będzie dobrze, że znów będziemy mogli spotykać się w czwartki w naszej klasie. Chciałabym dodać i przypomnieć raz jeszcze, że pani Basia Crowhurst otrzymała nagrodę Ucznia Roku 2019-2020. Gratulujemy Pani Basi i dziękujemy za wszelką pomoc panu Steven. Do zobaczenia we wrześniu… musimy mieć taką nadzieję. Krystyna Świrska.
Just before the pandemic, we took our March break, and no one expected the break to … last so long. Because we wished to continue with our polish lessons, we had one option, which was to have them virtually over Skype or Zoom. And so we started. It was definitely a steep learning curve for me, as I had to consider how to make the virtual lessons engaging and informative. At first, the lessons were over Skype. By way of preparation, I would put together the lessons beforehand in a notebook and show the notebook over the camera during the Skype call. This was fussy, inefficient, and a little frustrating. Pani Basia suggested that our lessons can be done over Zoom. By sharing my screen and writing the lesson using the Mac Notes application, everything got much easier. And so this is how the virtual, online classes began. Every Thursday at 5 PM we meet over Zoom, with pani Basia kindly hosting. It was a new experience, to which we gradually got accustomed. It’s very nice to see each other, even though it is virtually. In previous years, we would finish our lessons in May, but this year we decided to extend the year a little. But the summer is finally here. A big thank you to all of you in Thursday class for your patience and for the great atmosphere during our classes. Thank you for always being ready and enthusiastic. Thank you for the presents, the kind words, the smiles. I wish you all a fantastic summer, rest, health, optimism and faith that everything will turn out well, that we will once again be able to meet in person on Thursdays. I would also like to add that pani Basia Crowhurst won the Student of the Year Award! Congratulations! Thank you for pan Steven for all your help. Until we see each other in September — so I hope. Krystyna Świrska.
